Dit weekend vertrok ik met de trein naar Antwerpen. Het werd een rit van maar liefst 2 uur langs de verschillende steden van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Dit allemaal doordat de trein die ik normaal neem, niet reed. Soms erger ik me dood aan de Belgische Spoorwegen. Maar goed, het prachtige station van Antwerpen en de gezellige lunch hebben me -bijna- alles doen vergeten.
Door Brussel met het openbaar vervoer is altijd een avontuur. Maar als je de trein neemt naar de andere kant van Wallonië, dan is dat avontuur van een ander kaliber. Een oude trein vol graffiti en niemand die Nederlands praat. Personen die van de trein worden geduwd door de treinbegeleider en een bedelaar die langs komt. Brussels avontuur noem ik dat.
Onder de Vlaamse foodbloggers werd een lunch georganiseerd in Le Pain Quotidien, niet ver van het Antwerps station. Het nieuwe boek van Janneke Philippi (rechts op bovenstaande foto) werd voorgesteld. En het is altijd leuk om de persoon achter een boek te leren kennen.
Het werd een gezellige én lekkere lunch in het gezelschap van heel wat collegabloggers. Het is altijd leuk om die collega's te ontmoeten: gezelligheid, babbelen én gedeelde passies.
En het boek? Wel, laat ik zeggen dat ik niet kan wachten om enkele recepten te proberen. Zo een lekkere, Italiaanse pasta: daar zeg ik geen nee tegen!
Het was niet mijn eerste bezoek aan La Place in Antwerpen. Ik was er al een paar keer geweest om mijn lunchpauze door te brengen en ik was hierover zeer tevreden. Dus waarom niet eens terugkeren?
La Place is gelegen in de mooie stadsfeestzaal van Antwerpen. Enkel al die stadsfeestzaal is meer dan de moeite om eens te bezoeken. De stadsfeestzaal werd in het jaar 1908 ingehuldigd en diende als onderdak voor allerlei festiviteiten (tentoonstellingen, bals, schoolfeesten, bezoek van Sinterklaas,...).
Momenteel biedt de stadsfeestzaal onderdak aan tal van winkels. Waaronder ook een paar restaurants en bars. La Place is hier eentje van.
Bij La Place kan je bij het binnenkomen een maaltijd kiezen bij verschillende mini-keukens.
Zo heb je de keuken voor de wok, voor de slaatjes, voor de pizza's en ook voor de broodjes.
Ik koos -zoals altijd- voor de pizza. Ik vind het enorm leuk hoe je ziet hoe ze voor je neus de pizza vers bereiden. En het leukste van alles is: je kan je eigen topping kiezen!
Het water stond in mijn mond toen ik met mijn pizza het bestekeilandje bereikte. Jammer genoeg ontdekte ik al snel dat er helemaal geen bestek meer was. Nuja, behalve dan de soeplepels. Maar eerlijk gezegd, met soeplepels kan ik geen pizza eten. Er was nergens nog bestek te bespeuren. Blijkbaar hadden ze problemen met de vaatwasmachine en kon het bestek niet op tijd afgewassen worden. Dat probleem kon trouwens ook de onfrisse geur verklaren die in het restaurant te bespeuren was.
Ik begon dan maar mijn pizza op te peuzelen met mijn handen. Dat was denk ik geen mooi zicht en behoorde al helemaal niet tot de etiquette. Maarja, ik kon toch moeilijk mijn pizza koud laten worden?
Gelukkig werden we na tien minuten gered met nieuw bestek. Zo kon ik toch nog een beetje genieten van mijn pizza. Jammer dat dit bestekprobleem zich voordeed, want mijn voorbije bezoeken aan La Place waren telkens zeer goed meegevallen.
Zo zie je maar hoe men tegenwoordig afhankelijk is van technologie.
Wil je ook eens proeven van deze pizza of iets anders wat live voor je neus wordt klaargemaakt?
Je vindt La Place niet alleen in Antwerpen, maar ook in tal van Nederlandse steden.
Een lijst met de adressen vind je op deze site.
Als een fervente thuisbakker, zat ik een poosje terug elke woensdag als trouwe kijker voor de buis. 'De Meesterbakker', een programma op VTM, was een wedstrijd tussen verschillende thuisbakkers. Ik heb er heel wat inspiratie uitgehaald, maar ik vond het vooral leuk om te zien hoe stoere boys in een paar oogwenken kunnen veranderen in lieve bakkers die kleine, schattige pinguins maken. En vooral: ik maakte er kennis met toppatissier Bernard Proot.Momenteel is hij samen met zijn vrouw de uitbater van patisserie Del Rey in Antwerpen. Toen ik de ligging opzocht van deze patisserie viel het me op dat deze helemaal niet ver gelegen is van het centraal station én de Meir. Ideaal dus om een bezoekje te brengen tijdens een dagje shoppen.
Jammer genoeg was ik mijn fotocamera vergeten, maar gelukkig bestaat er de technologie van de moderne gsm. En eerlijk gezegd, bij het zien van de etalage kon ik het niet laten om er foto's van te nemen.
En ik was blijkbaar niet de enige die vol verwondering was over de etalage met de prachtige taarten.
Bijna elke voorbijganger leek aangetrokken te worden tot de etalage. Het waren dan ook prachtige taarten die eigenlijk meer het woord kunstwerken verdienen.
Je houdt het bijna niet voor mogelijk hoe iemand zo een mooie taarten kan maken. De gebakjes straalden de liefde uit die er werd ingestoken tijdens het bakken.
Binnenin de winkel werd ik bedolven onder de kunstwerkjes: pralines, petit fours, kleurrijke macarons, prachtige taarten en nog mooiere ijstaarten.
Jammer genoeg kon ik geen taartje meenemen naar huis. Ik vreesde er namelijk voor dat zo een prachtig kunstwerk een dagje shoppen niet zou overleven. Gelukkig is er net naast de winkel een degustatiesalon. Ik was er reeds rond het openingsuur, waardoor er nog niet veel volk in het salon was.
Dit is echter niet altijd zo, want op de deur stond dat reserveren aangeraden is. Dit was dus geen onpopulair plekje.
Ik had eigenlijk best wel wat schrik om de menukaart te openen. Al die mooie kunstwerkjes zullen wel een grote prijs dragen, niet? Uiteindelijk bestelde ik een warme chocolademelk voor iets meer dan zeven euro. Ik hoor je al denken:' Een chocomelk, zeven euro?'. En geloof me, ik dacht dat ook.
Tot ik de chocolademelk voor mijn neus geschoteld kreeg.
Pralines, een macaron, verschillende soorten suikers, slagroom, roomijs, een glaasje water en een kan met bijna drie tassen warme chocolademelk er in.
Ik was vooral blij met het glaasje water, zo nam de warme chocolade melk niet al mijn smaakpapillen in beslag. En ook de pralines kon ik mooi apart proeven.
Ik begon met het roomijs en dat was alvast een zeer goed begin: heerlijk romig, duidelijke smaak van vanille en niet te zoet. Héérlijk!
Ook de macaron was helemaal niet slecht en het moelleux-effect was duidelijk aanwezig, wat dit tot een echte smaaksensatie maakte. Nu begreep ik waarom dit koekje zo populair is geworden.
De pralines waren ook één voor één echte lekkernijen én kunstwerkjes.
En niet te vergeten: de warme chocolademelk was ook helemaal niet slecht. Geloof me, die warme chocolademelk: het is zijn geld écht wel waard.
Ik weet alvast waar ik nog eens zal langsgaan bij mijn volgende bezoek aan Antwerpen. En wie weet koop ik dan ook wel zo een kunstwerktaart.
Wil je ook eens een bezoekje brengen aan Bernard Proot?
Meer informatie vind je terug op hun site: http://www.delrey.be/.
Verder hebben ze ook een Facebookpagina en een Twitter.
